چنان که گفتیم ،قانون مدنی محجورین را به سمت سه دسته تقسیم نموده است: صغار،افراد جز رشید و مجانین (ماده 1207) .همان کوه طور که در اسباب حجر گفته شد،(ر.ک : ش199) درفقه انواع دیگری برای حجر و در نتیجه محجورین ذکر کرده اند؛ لیک قانون مدنی ایران جز از سه نوع شده اشخاص دیگری را محجور نشناخته است، زیرا این قانون مدنی ایران غیر از سه نوع یاد شده افراد دیگری را محجور نشناخته است،زیرا این قانون، باب ماده مذکور، در مقام بیان اشکال محجورینی است که حجر آنها حمایتی است و این اشخاص از سه دسته مذکور بیرون نیستند.از جانب دیگر ممنوع کردن و محجور شناختن افراد دلیل می خواهد؛بنابراین نمی توان غیر از گروههای مذکور باب رسم کسان دیگری را محجور دانست . نکته قابل توجه باب آشنایی انواع محجورین این است که از دیدگاه قانون مدنی حجر و منع مورد نظر به انگیزه نقض یا فقد اراده و تمیز شخص محجور ایجاد می شود و قانوون عبور افرادی را که به انگیزه خردسالی سن یا نرسیدن به مرحله رشد یا اختلال قوای عقلی نقصی در اراده دارند یا فاقد اراده اند حمایت، و ممنوع از تصرف و محجور کرده است؛ بنابریان، قواعد پراکنده ایا که باب قانون مدنی یا قانون تجارت وجود دارد که به عللی به جز فقدان یا نقص اراده، شخص را از تصرف د راموال و حقوق مالی خود منع می کند، اگرچه نوعی ممنوعیت در تمامی آن موارد دیده می شود، نباید باز داشتن به معنی مصطلح تلقی شود؛ از بهر مثال منع راهن از تصرفات مضر به حال مرتهن (ماده 793 ق.م) یا منع وصیت به زیاده حرف ترم (ماده 843 ق.م)